وقتی پرچم‌ها گهواره شدند؛ عاشورای امروز در خیابان‌های وطن

امروز خیابان های تهران،رنگ کربلا گرفته بود و مردم از پیرو جوان، زن و مرد و کودک این علمداران زمان، پیکرهای بی‌جان اما سرافراز فرزندان این خاک را، چون پرچم حقیقت، بر دوش گرفتند.

در دل همین جمعیت، تن‌هایی کوچک و بی‌جان کودکانی را دیدم ؛ معصومانی که گویی نسخه‌ای تازه از رقیه‌ی تاریخند ؛ دختر سه‌ساله‌ای امام حسین مان که کنار خرابه‌های شام، پدر را با نگاه جست‌وجو می‌کرد و پاسخش فقط تازیانه بود و آتش..

امروز در روزگار مدعیان حقوق بشر ، در پیشرفته‌ترین تقویم تاریخ، همان حقیقت خونین کربلا را تکرار م سبب می کنند

کودکان ایرانی، شهدای بی‌گناه جنگی نابرابر با آتش بمباران صهیونیست‌ها شدند، یا اینکه پدرانشان را بخاطر امنیت وطن و داشتن دانش هسته ای از دست دادند.

آری امروز تا خوان حضرت رقیه(س)، راهی نیست؛ فقط زخم‌هایی‌ست تازه‌تر، عمیق‌تر و داغ‌تر…

خیمه‌های دانش، دوباره در آتش جهالت دشمن می‌سوزند؛ هنوز همان دستان کهنه، خیمه‌های نور را به آتش می‌کشند.
و «هیهات منا الذله» دیگر نه شعار، که خونی‌ست جاری بر پیشانی روزگار؛حقیقتی که هر روز بر آسمان سربداران نقش می‌بندد.

آری در روزگار مدرن امروز خورشید را دوباره بر نیزه می‌ کنند.
این بار با موشک، با تحریم، با سکوت سازمان‌ها سر می‌برند .
و این جهان، بی‌شرمانه نام «حقوق بشر» را به دوش می‌کشد، همان‌هنگام که صدای کودکی از کربلاهای امروز، در تهران، ، غزه، یمن و لبنان، با اصابت موشکی خاموش می‌شود.

آری امروز دانشمندان، نه به‌خاطر سلاح، که به‌خاطر نور علم برای پیشرفت کشورشان قربانی تاریکی شده‌اند.

ایران، با دست بسته در چارچوب معاهده‌ها پابند ماند اما آن‌که قانون را زیر پا گذاشته، تبر سکوت بر حلق ما فرود آورده است.
آنان که قانون را نمی‌پذیرند، آزادند به انفجارو ما، مجازات شده‌ایم به دانش…

چه شده این جهان که عهد و اخلاق را زیر پا می‌گذارد؟
چه کسی هنوز گهواره‌ی علی‌اصغر را با موشک اشتباه می‌گیرد؟
چه کسی لبخند نوزادان را تهدید می‌داند؟

و باز، این ملت عاشورایی برخاسته است.
همان‌گونه که از خرابه‌های شام، ناله‌ی رقیه دل آسمان را لرزاند، امروز نیز در میان شعله‌های تجاوز، فریاد مظلومیت از هر کوچه‌ی ویران بلند شده است که
«ما ایستاده‌ایم.»

امروز در تشییع پیکر شهدای وطن ،سرداران، دانشمندان، غیرنظامیان پرچم‌ها فقط نماد نبودند؛ گهواره‌های غیرت شدند.
صدای جمعیت، شباهتی غریب داشت به روز عاشورا؛ صدایی میان بغض و حماسه، میان اشک و عهد…
زهرا رگان