پیشگام ترانه‌های گیلکی؛ محمد شهدی نژاد لنگرودی شاعری که نام لنگرود را بر تارک شعر نشاند

به گزارش پس از باران محمد شهدی نژاد لنگرودی شاعر و غزلسرای نام آشنای معاصر در سال 1309 خورشیدی در شهر لنگرود دیده به جهان گشود. خردسال بود که از مهر پدر محروم ماند و تحت سرپرستی برادر بزرگ خود قرار گرفت. او همواره در تمام عمر خویش از برادرش به نیکی یاد می کرد.

شهدی تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود گذراند و سپس به شوق ادامه تحصیل به تهران کوچ کرد. در دبیرستان مروی این شهر به تحصیل پرداخت و موفق به اخذ مدرک دیپلم گردید. وی بعد از پایان تحصیل به لنگرود بازگشت و در سال 1332 به استخدام آموزش و پرورش درآمد و شغل معلمی را برگزید. شهدی کار آموزش را در سمت دبیر دبیرستان های لنگرود آغاز کرد و تا سال 1339 در این شهر زندگی می کرد ولی در همان سال به تهران بازگشت و در اداره کل طرح ها و برنامه های وزارت آموزش و پرورش مشغول به کار شد.

او در زمان اقامت در تهران که پنج سال به طول انجامید با رادیو ایران نیز همکاری داشت و به ترانه سرایی می پرداخت. در این مدت ترانه های زیادی به ویژه به گویش گیلکی و لهجه لنگرودی خلق کرد که از سوی خوانندگان نامدار آن زمان از جمله ناصر مسعودی اجرا گردید. زنده یاد شهدی خیلی زود توانست یاد و نام خود را در کنار شاعران بزرگ و نام آشنای عصر خویش به ثبت برساند.

او از پیشگامان ادبیات فولکلوریک و اشعار محلی است که گیلکی سرایی را در میان جوانان شاعر گیلانی رواج داد و توانست نام گیلان را در دنیای شعر و هنر بر زبان ها بنشاند.

شهدی صدای خوشی داشت . در سال 1336 به اتفاق زنده یادان محمود پاینده و ناصر فرهادیان کتاب « ترانه های گیلکی» را به چاپ رساند. وی با بسیاری از بزرگان شعر و ادب معاصر چون زنده یاد شهریار، رهی معیری، گلشن کردستانی، مهدی سهیلی، اخوان ثالث، استاد عماد و مشفق کاشانی همنشینی و مجالست داشت.

در همین زمان مجموعه شعری به نام « شباهنگ» را با مقدمه زنده یاد امیر فیروز کوهی به چاپ رساند. این کتاب که بعد از سال ها به همت و تلاش شاعر و محقق معاصر محمد محمدی بندری تجدید چاپ گردید، تنها اثر شهدی است که در دسترس دوستداران شعر قرار گرفته است. از شهدی آثار دیگری تاکنون به چاپ نرسیده است.

محمد شهدی پس از گذشت پنج سال اقامت در تهران مجدداً به زادگاهش بازگشت و در اداره آموزش و پرورش لنگرود به سمت مسئول امور تربیتی به کار خود ادامه داد. وی در این سمت بود که پس از 30 سال خدمت صادقانه به افتخار بازنشستگی نایل آمد.

آن مرحوم که ذاتاً مردی حساس و انزوا طلب بود، بعد از بازنشستگی کاملاً در کنج تنهایی فرورفت. درسال های آخر حیات خود دچار بیماری سرطان حنجره شد و مدتی به همراه همسرش به مشهد کوچ کرد. اما چند ماه بعد همسرش را ازدست داد. مرگ همسرش ضربه روحی شدیدی به او وارد کرد و خود نیز در بهمن ماه 1371 جان به جان آفرین تسلیم نمود و پیکرش پس از تشییع باشکوه در آرامستان لنگرود به آغوش خاک سپرده شد.

کاری از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی لنگرود با مشارکت انجمن مفاخر این شهرستان