طلای سبز درحصار بی‌توجهی؛ روایت چایکارانی که صدایشان شنیده نمی‌شود

پس از باران/ چایکاران کرباسرا با تأخیر در پرداخت مطالبات، نبود زیرساخت‌های حیاتی و بی‌ثباتی بازار دست‌وپنجه نرم می‌کنند. دهیار و اعضای شورای روستا با اشاره به مشکلات آب، جاده، تلفن و طرح هادی، خواستار توجه جدی دولت به معیشت روستاییان و بازنگری در مسیر توسعه شدند؛ مردمانی که با دستان پینه‌بسته ستون‌های بی‌صدای اقتصاد کشاورزی‌اند و اگر شنیده شوند می‌توانند دوباره امید را در برگ‌های چای و پرتقال‌شان جاری کنند.

در افق روشن روستای کرباسرا جایی که خورشید هر صبح با لبخند بر طالع مردمانش سلام می‌گوید زندگی در میان درختان همیشه‌سبز پرتقال جریان دارد؛ درختانی که فانوس‌های نارنجی‌شان امید را در دل روزهای سخت می‌تابانند.
اینجا در دل کوهپایه‌های رحیم‌آباد چای سبز زمردین همچون طلای سبز نوید زندگی بهتر را در برگ‌هایش پنهان کرده است؛ برگ‌هایی که با رنج و تلاش به کنجی حلال برای معیشت بدل می‌شوند.

کرباسرا روستایی‌ست که حتی نسی تیر ماهش، در دل آفتاب سوزان حال دل را جلا می‌بخشد.
مردمانش بی‌ادعا اما پرتلاشند با دستانی پینه‌بسته و دل‌هایی پر از امید که هر روز در زمین‌های چای و مرکبات برای لقمه‌ای آبرومند می‌جنگند.

و ما همان‌گونه که امام امت، حضرت امام خمینی (ره) فرمودند: «به داد کشاورزان برسید چون آنان صدایی ندارند»، پای درد دل چایکاران و مسولان محلی این روستا نشستیم. تا صدای بی‌صدای آنان را بشنویم و به گوش مسولان برسانیم. صدایی که از تأخیر در پرداخت مطالبات از نبود زیرساخت از بی‌ثباتی بازار و از امیدی که در سایه بی‌توجهی‌ها رنگ می‌بازد حکایت دارد.

این گزارش روایت مردمانی‌ست که ستون‌های بی‌صدای اقتصاد کشاورزیند؛ مردمانی که اگر شنیده شوند می‌توانند دوباره سبز شوند. دوباره شکوفا شوند،
و دوباره امید را در برگ‌های چای و پرتقال‌شان و در نهایت اقتصاد پایداری و پویای کشورشان جاری کنند.

کرباسرا در حصار وعده‌ها؛ چایکاران چشم‌انتظار،
روستاییان بی‌پناه

در دل کوهپایه‌های سرسبز رحیم‌آباد، روستای کرباسرا با ۱۴۰ خانوار و جمعیتی حدود ۵۰ نفر روزگار خود را با چای و مرکبات می‌گذراند اما این روزها صدای گلایه کشاورزانش بلندتر از همیشه است؛ صدایی که از تأخیر در پرداخت مطالبات، نبود زیرساخت و بی‌ثباتی بازار حکایت دارد.

عیسی شاه‌نظری یکی از چایکاران این روستا در گفت‌وگو با خبرنگار «پس از باران» از رنجی گفت که در سکوت جاری است: «کشاورزی یعنی جان کندن از پرداخت دستمزد کارگر و کرایه ماشین گرفته تا هزینه‌های کود و سمپاشی.

وی افزود : وقتی پول چای را دیر می‌دهند. کشاورز حتی نمی‌تواند بخشی از هزینه‌های زندگی‌اش را جبران کند چه برسد به رسیدگی به باغش .

این چایکار زحمت کش رحیم آبادی گفت: امسال پرتقال را کیلویی پنج تومان از ما می‌خرند. با این پول حتی نمی‌شود یک بسته تخم‌مرغ خرید.

وی تأکید کرد: این درآمد، بسته به جان کشاورز است. اگر کسی به دادمان نرسد، کشاورزی در این منطقه از نفس می‌افتد.»

در ادامه پای صحبت های حسین شاه‌نظری، دهیار روستای کرباسرا نشستیم وی با با تأکید بر نقش حیاتی کشاورزی در معیشت مردم گفت: «نباید کشاورز پیش زن و بچه‌اش شرمنده باشد.

او افزود: وقتی مطالبات به‌موقع پرداخت نمی‌شود انگیزه ادامه کار از بین می‌رود. مردم پای صندوق رأی رفتند حالا نوبت مسئولان است که پای کار بیایند.»

شاهنظری با اشاره به موقعیت جغرافیایی و ظرفیت‌های گردشگری روستا افزود: «روستای کرباسرا در فاصله‌ای کوتاه از دریا، جنگل و مناطق کوهپایه‌ای قرار دارد و استعداد بالایی برای توسعه گردشگری دارد.

وی از مسئولان خواست تا در بازنگری طرح هادی، مکان‌هایی برای احداث مجتمع‌های گردشگری در نظر بگیرند تا دهیاری بتواند به درآمد پایدار برسد و روستا از مهاجرت خالی نشود.»

دهیار کرباسرا همچنین به مشکلات زیرساختی روستا اشاره کرد و گفت: «بخش بالای روستا از آب چشمه استفاده می‌کند که ۱۷ کیلومتر لوله‌کشی‌اش را خود اهالی انجام داده‌اند اما مخزن آب مربوط به ۵۰ سال پیش است و بارها از سوی بهداشت تذکر گرفته‌ایم. بخش پایین روستا هم از آب شهری استفاده می‌کند که با گرم شدن هوا، دچار قطعی می‌شود.

وی گفت: هنوز ۳۵ خانوار آب لوله‌کشی ندارند. شبکه تلفن ثابت روستا نیز مربوط به ۴۰ سال پیش است و نیاز جدی به نوسازی دارد.»

افشین فرناک یکی از اعضای شورای روستا نیز با انتقاد از تأخیر در پرداخت مطالبات چایکاران گفت: «در این گرما، کشاورز زحمت می‌کشد اما پولش را دیر می‌دهند و آن‌هم ناچیز. با این گرانی دیگر کسی دل و دماغ چایکاری ندارد. باغ‌ها یکی‌یکی در حال نابودی‌اند، به‌ویژه برای کشاورزانی که قطعات کوچک دارند. هزینه کارگر، کرایه ماشین، کود و سمپاشی آن‌قدر بالاست که ادامه کار برای بسیاری از کشاورزان صرفه اقتصادی ندارد.»

او با اشاره به توقف اجرای طرح هادی در روستا افزود:
«طرح هادی سال‌هاست اجرا نشده است . بیشتر زمین‌های کشاورزی جاده ندارند و این یعنی افزایش هزینه حمل‌ونقل و سختی بیشتر برای کشاورزان. اگر این طرح اجرا شود، کشاورزان می‌توانند راحت‌تر محصولاتشان را جابه‌جا کنند.»

فرناک همچنین خواستار توجه جدی به ظرفیت گردشگری روستا شد و گفت: «با توجه به موقعیت جغرافیایی روستا، باید در بازنگری طرح هادی، فضاهایی برای توسعه گردشگری در نظر گرفته شود. احداث مجتمع‌های گردشگری می‌تواند به دهیاری کمک کند تا درآمد پایداری برای روستا ایجاد شود و از مهاجرت جوانان جلوگیری شود.»

دهیار و اعضای شورای روستای کرباسرا در در پایان با تأکید بر لزوم حمایت دولت از کشاورزان خواستار پرداخت به‌موقع مطالبات، اجرای طرح‌های زیرساختی و توجه جدی به معیشت روستاییان شدند؛ مردمانی که با دست‌های پینه‌بسته، ستون‌های بی‌صدای اقتصاد کشاورزی کشورند.
نویسنده: زهرا رگان