صداهایی که همیشه تکان دهنده است

این متن به واسطه هجرت زنده یاد منوچهر والی زاده نوشتم ، تقدیم شما و یا همه ی کسانی که با صدای خود برای ما خاطره ساختند

یادداشت: زمان رضایی/ جادوی صدای انسان غریب است ، صورت ها شکسته می شوند ، چین و چروک ها هجوم می آورند ، اما پایداری صدا در گذر زمان شگفت انگیز است . صدای فراتر از ظواهر و کالبد فیزیکی که در گوشه ای از ذهن خانه می کند و هرگز بیرون نمی رود .
صدای آشنا همیشه تکان دهنده است . مثل فصلهای پرشماری از فیلم ها که بی کلام بازیگر ، و صدای اصلی و طبیعی او ، در ذهن جرقه نمی زنند و با هر بار تماشای آنها و شنیدن آن صدای آشنا ، باز هم منقلب می شویم . مثل هق هق گریه توشیرو میفونه در ” هفت سامورایی ” که کودکی را از مرگ رهانیده و در آغوش می فشرد و گذشته خود را به یاد می آورد ، با صدای زنده یاد استاد منوچهر والی زاده . روایت ویکتور شوستروم در ” توت فرنگی های وحشی ” که مارا به گذشته اش می برد یا از کابوس شب گذشته اش حرف می زند ، با صدای زنده یاد احمد رسول زاده . صدای لرزان پیتر لوره در فیلم M ، که برای محاکمه کنندگانش _ و ما _ از دیو درونش حرف می زند ، با صدای خاطره انگیز استاد زنده یاد ناصر طهماسب .صدای جان وین در ” دختری با روبان زرد ” که جمله حک شده پشت ساعتی را که سربازانش در آخرین روز خدمتش به او هدیه کرده اند می خواند : ” مبادا ما را فراموش کنی ” با صدای زنده یاد ایرج دوستدار . صدای ژان گابن در فیلم ” صبح می دمد ” روی چهره ثابت و بی حرکتش که پشت پنجره که روایت روز پیش تا صبح فاجعه را بازگو می کند ، با صدای استاد زنده یاد پرویز بهرام . صدای فریاد آنا مانیانی ، در فیلم ” رم شهر بی دفاع ” که در پی محبوبش ، کامیون نازی ها را دنبال می کند و به ضرب گلوله می میرد ، با صدای زنده یاد ژاله کاظمی . صدای پل اسکافیلد در نقش سر توماس مور در فیلم ” مردی برای تمام فصول ” در صحنه دادگاه که از سلامت نفس خود حرف می زند و چهره زشت چاپلوسان را نمایان می کند ، با صدای استادانه زنده یاد منوچهر اسماعیلی . صدای آمیخته با تردید و شرم جولیتا ماسینا در فیلم ” جاده ” که آنتونی کوئین را صدا می زند . صدای جک نیکلسون در “پرواز بر فراز آشیانه فاخته ” که تلاش می کند سرخپوست غول آسا توپ را درون حلقه بسکتبال بیاندازد .

با صدای استاد زنده یاد ناصر طهماسب . صدای ویوین لی در انتهای فیلم برباد رفته که می گوید فردایی هم هست ، با صدای خاطره انگیز استاد زنده یاد رفعت هاشم پور. صدای لرزان دانا اندروز در فیلم حادثه آکس بو ، که از بی گناهی اش برای کسانی می گوید که طناب دار بر گردنش انداخته اند . صدای نیش دار همفری بوگارت خطاب به مری آستور در تگ گویی انتهایی فیلم ” شاهین مالت ” که نشان از یک عشق آلوده شده دارد ، با صدای استاد زنده یاد حسین عرفانی . اورسن ولز در ” همشهری کین ” و صدایی که می گوید ” رز باد ” . صدای آلن دلون در فیلم اسلحه سرد ، آنجا که از انتقام حرف می زند ، با صدای استاد خسرو شاهی . صدای هملت جاودانه شد با صدای حزین زنده یاد کاووس دوستدار ، صدای ماندگار زنده یاد ایرج رضایی در ارتش سری ، صدای اندوه بار و خسته زنده یاد ایرج ناظریان به جای جولیانو جما در ارزش قدرت و هزاران هزار صدا های ماندگار ، که صداهایی فراتر از آدم های روی پرده شدند .