عاشقانه‌ای از بیروت؛ وقتی امام، روح‌اللهِ همسرش می‌شود✍معصومه پاداش ستوده

عاشقانه‌ای از بیروت؛ وقتی امام، روح‌اللهِ همسرش می‌شود

✍معصومه پاداش ستوده

در میان صفحات پرشمار تاریخ انقلاب، گاهی کلمات ساده و صمیمی، بیش از خطابه‌های پرشور و پیام‌های سیاسی، دل را می‌لرزاند. یکی از آن لحظه‌های ناب، نامه‌ای است که امام خمینی (ره) از بیروت به همسرش، بانو خدیجه ثقفی، نوشته است. نامه‌ای کوتاه، اما لبریز از عاطفه‌ای زلال که پشت سطور آن، چهره مردی دیده می‌شود که در اوج زهد و سیاست، عاشقانه‌ترین واژه‌ها را برای همسرش به‌کار می‌برد.

او نمی‌نویسد “روح‌الله خمینی”، بلکه امضا می‌کند: روحی، که متعلق به توست.
و این یعنی در قلب مردی که امپراتوری هزارساله‌ای را به زانو درآورد، جایی برای دوست‌داشتن بی‌ریا و صمیمی باقی مانده بود.

در روزگاری که گاهی عشق، به حاشیه رانده می‌شود یا از سادگی تهی شده، نامه امام به همسرش، یادآور آن است که عشق در عین پاکی، می‌تواند عمیق، پایدار و شریف باشد؛ و این راز ماندگاری خانواده‌ای است که در دل تبعید و مبارزه، هنوز گرمای خانه را حفظ می‌کرد.

این نامه فقط سندی از علاقه یک مرد به همسرش نیست؛ بلکه الگویی است از احترام، وفاداری و مهر. انگار امام، پیش از آن‌که رهبر دل‌ها شود، دل سپرده‌ای ساده و صادق بوده که دل همسرش را بیشتر از دل‌های دیگر بلد بود.

امروز، در میان شلوغی‌های بی‌وقفه، خوب است گاهی مکث کنیم و از امامِ سیاست، درس محبت و عشق بیاموزیم؛ همان عشقی که از بیروت و نجف تا نوفل لوشاتو، از تبعید تا بازگشت، همسفرش بود.
روحش شاد🖤یادو نامش گرامی باد🇮🇷✌️